Elf, bijna twaalf maanden geleden verscheen Jacqie in mijn droom. Jacqie was niet lang ervoor, in het echt, overleden en nu bracht ze me via de droomsfeer een belangrijke boodschap over. Terwijl ik sliep vertelde ze me helder, klaar en onomwonden, dat ik

nog een jaar te leven had en dat ik zou sterven in Finland.

~*~

Toen werd ik wakker en moest ik huilen. Diep vanuit mijn buik.

Ik wist niet zeker of ik ècht nog maar een jaar de tijd had om alles te doen en te laten wat er toe deed in mijn leven..of dat ik de boodschap meer psychisch moest opnemen.

And in the end.. wat is het verschil ? Enfin..

~*~

Toen begon ik notities te maken in een apart schrift (m’n ‘sterfboekje’) waarin ik alles wat belangrijk is/was om te weten voor mijn nabestaanden probeerde vast te leggen.

Enigszins geïnspireerd door het boek van Immia

Twee verhuisdozen vol afgedrukte foto’s van vóór mijn digitale tijdperk keek ik kritisch door. En ook de 6000 + foto’s en video’s die ik de laatste 10 jaar in de Cloud meende te moeten bewaren voor later. Voor wie ? En dan.. al die volgeschreven dagboeken, m’n schilderijen, m’n beelden, m’n boeken, al m’n artistieke materiaal, m’n instrumenten, m’n archief.. Opruimen, loslaten, naar de kringloop, de stort, geef het weg, geef het door..

Het nageslacht en je zelfgekozen familie wil je niet belasten met je persoonlijke shit toch? Of shit? Wat is goud en wat niet? One man’s trash is another man’s treasure.. En wie zal dat beoordelen ? Ik ben het nog steeds aan het uitsorteren … Mijn sterfboekje staat vooral nog vol vraagtekens. Mijn meeste persoonlijke spullen heb ik nog steeds en m’n Cloud ruimte zit nog steeds behoorlijk vol.

Wat een proces.

(…)

Ik nam de droomboodschap dus bloedserieus, waardoor ik een proces inging dat me helderder leerde voelen waarvoor ik eigenlijk leefde, wat ik wilde blijven koesteren en welke verbindingen ik beter los kon laten. Fysiek en psychisch. Ik kan het iedereen aanraden om te leven alsof je nog 1 jaar te leven hebt.. (wat iets anders is dan 1 dag of 1 week). Maar het helpt natuurlijk wel als je eerst zo’n heldere waarschuwing in je droom krijgt..en of je überhaupt wakker wilt worden..

Vanuit een meer psychologisch standpunt bezien was het aannemelijk dat de droomboodschap van Jacqie beduidde dat er iets in mij moest sterven. M. en I. (‘mijn’ ‘mannen’ toentertijd) grapten allebei dat ik gewoon niet naar Finland moest gaan. Dat was ik ook heus niet van plan.

En toen kwam Finland naar mij …,

via de mythe van het pijnmeisje Kiputyttö. (Zie: ‘https://drarts.org/2025/04/02/6-pijnmeisje-1/) (als je dit bericht leest, kun je denk ik nu beter eerst even pijnmeisje 1 lezen als die niet meer vers in je geheugen zit. (Klik op de link).

Pijnmeisje 1 schreef ik intussen alweer 4 maanden geleden. ‘Ik’ of ‘iets in mij’ zou toen nog ongeveer 5 maanden te leven hebben …

In ‘pijnmeisje 1’ deed ik de belofte om ‘pijnmeisje 2’ te schrijven. Over mijn persoonlijke verhouding met mijn chronisch zieke (ziek sinds haar 9e jaar) dochter Tova.. Mijn enige kind, nu 38 jaar oud. Nog steeds ernstig ziek. Haar vader en ik gingen toen ze nog geen jaar oud was al uit elkaar en ze bleef bij mij wonen, totdat ze op haar 17e het huis uitging.

De Finse Mythe weerspiegelde onze relatie duidelijk. Zij was het pijnmeisje en ik was haar rots.

Maandenlang heb ik hier op dr.Arts niets kunnen publiceren. Wel schreef ik intussen ongeveer 8 lange versies van ‘Pijnmeisje 2’..

Die versies deelde ik allemaal eerst met mijn dochter via de telefoon. Omdat het natuurlijk ook haar verhaal is, verweven met mijn verhaal. En dat kwam allemaal nogal nauw. Geen enkele versie overleefde onze goeie, oprechte, uitvoerige en kritische gesprekken.

De gesprekken en het schrijven hielpen me wel om de hoofd van de bij-zaken te onderscheiden. Te erkennen en te laten.

In het kort: Tova (die toen nog Roos Anne heette) werd tijdens haar 9e jaar gediagnostiseerd met R.A. (Reumatoïde Artritis). Tot haar 17e liep ik met haar mee op het reguliere medicijnpad. We bezochten regelmatig de reumatologen e.d. in het Sophia Kinderziekenhuis in Rotterdam. Mijn vader was onze chauffeur (ik had toen nog geen rijbewijs). Ze leerde zichzelf te injecteren met ontstekingsremmers. Ze spoot en slikte braaf de ‘wezensremmers’ (Tova’s term voor medicijnen zoals Methotrexaat en Prednison ) totdat ze op haar 17e besloot het mysterie van de reuma niet langer te willen bestrijden met de haar voorgeschreven reguliere medicijnen waar ze niet bepaald beter van werd en die wel nogal nare bijwerkingen hadden.

Tova identificeer ik met het pijnmeisje Kiputyttö, natuurlijk vanwege de vreselijke pijn in al haar gewrichten, maar ook vanwege haar lange (vaak) witte dreadlocks en haar oude en sterke liefde voor Scandinavië. En haar vader las haar vroeger tijdens zijn papa-weekends de Moem boeken voor.. (De Moemins zijn een familie van fictieve trollen uit Finland).

Zoveel synchroniciteiten met de Finse mythe van Kiputyttö en Kipumäki lichtten er tijdens onze telefoongesprekken voor ons op … magisch ✨gewoon…it made us wonder…💫 Neem bijvoorbeeld haar eindpresentatie, nu zo’n 21 jaar geleden. Het was in de aula van het ✨Mare College in Leiden.

🪄✨✨🫧✨🫧✨🫧✨🫧✨🫧✨🫧✨

🫧 Op een schommel zat ze in het licht.. met op haar schoot een poppenkind met lange witte haren (vanwege die haren had ze de pop speciaal gekozen) 🫧 middenin een landschap, omringd door zwevende, parelmoer-kleurige ballonnen, die met dunne, bijna onzichtbare draden als stelen aan stenen verankerd waren 🫧 en die zacht en stil met haar meebewogen 🫧 als vreemde mooie bloemen.. 🫧🫧 …en terwijl de toeschouwers vanaf de eerste rij bellen 🫧 ‘vloeibaar regenbooglicht’ 🫧 🌟🫧 het podium-landschap in 🫧🫧 bliezen 🫧✨🫧 , las zij aan haar poppenkind een zelf geschreven autobiografisch ✨sprookje✨voor, dat zich in een fictief Scandinavisch land (genaamd Nonkara) afspeelde…

🫧)(…)(🫧

…✨en dat ermee eindigde dat ze haar zak met reguliere medicijnen in het Grote Meer leeggoot, terwijl ze besloot dat ze, vertrouwend op haar Zelfherstellend Vermogen en afgestemd op haar eigen Zielsfrequentie, alles kon…

Het oplossen van het mysterie van haar ziekte werd van toen af aan haar heilige queeste. Op haar 17e verliet ze ons huis en ging verder haar eigen weg. Een grote, belangrijke, autonome en moedige beslissing van haar, die ik goed kon volgen en waar ik in principe ook achter (onder) kon staan. Ook haar vader* gaf haar zijn zegen en ook hij was trots op haar keuze om op eigen kracht haar “alternatieve” geneespad en zielspad te gaan. Het vrijwel ongebaande pad dat ze nu al ruim 21 jaar moedig gaat .. up en down.. door de jungle van medicijnplanten en medicijnmensen. Door diepe oceanen vol oeroude sjamanistische kennis en liquid lights. Resonerend met de modernste high-tech helingsessies. Alle mogelijke diëten en ademhalingstechnieken uitproberend, met wisselend succes. Overgevend. Zingend als een Engel. Ze leerde te leven van de lucht. Van alleen Prana, als Breatharian. You name it, she did it. And beyond. Ik kon haar vaak niet meer helemaal volgen, maar gelukkig bleven we meestal wel in verbinding. En hielden we hoop op genezing. En nog steeds…

*https://drarts.org/2024/09/18/hart-van-as/

Eind vorig jaar logeerde Tova een aantal nachten bij ons in Vlissingen, vanwege de 13e verjaardag van haar zoon, mijn pleegkind.

Ze was na lange tijd weer single en terug in Nederland om bij te komen van haar laatste off-grid woon-avontuur in Noord-Spanje. Het wonen in het vochtige huis aldaar had haar zieke lijf helaas geen goed gedaan. Bovendien had ze diep liefdesverdriet. Ik was heel blij dat ze weer (even) bij ons thuis was. En ik vond het als moeder bijzonder confronterend en pijnlijk om haar weer te zien. Hoe ze zich krom en stijf met veel moeite en pijn bewoog. Voortsleepte. Letterlijk. Haar pijn slechts een beetje verdoofd door paracetamol of, als dat niet meer werkte: whiskey. Ik zag haar ondraaglijk lijden (…) en desondanks dapper gezellig met ons het verjaardagsfeestje van haar zoon vieren.

Hoewel ik diep geloofde dat ik altijd sterk en positief voor haar moest zijn als moeder en hoop op haar genezing moest blijven koesteren, kon ik haar lijden toen niet langer meer met droge ogen aanzien. De pijnrots begon te smelten. (Het bleek een ijsberg te zijn). Toen ik later alleen met haar was, in de duinen, vertelde ik haar huilend dat ik er vrede mee zou kunnen hebben als ze Euthanasie zou willen. (Dat wilde ze gelukkig Niet !)

Het werd me langzamerhand steeds duidelijker wat de Finse mythe mij persoonlijk te zeggen had ivm de droom van Jacqie; ik kon die rots niet langer zijn. Ik kon me er niet langer mee identificeren. Ik kon het verdriet om Tova’s zieke lichaam en hoezeer het haar leven beperkte niet langer meer dragen. Negenentwintig jaar was mijn alleenstaande moederhart bevroren geweest. Arme, dappere moederziel. Negenentwintig jaar was ik een sterke ijsrots. Door mijn verdriet te bevriezen kon ik sterk zijn voor haar. Ik wist niet beter.

Al die tijd was het een goed functionerend overlevingsmechanisme. Bevriezen. In combinatie met Pleasen.

(In dit (pleasen) verband kan ik hier nu, het mij pas geleden door mijn dochter getipte boek “ik begin geloof ik te bestaan” geschreven door Johanna Nolet, van harte warm aanbevelen).

En nog steeds ben ik aan het ontdooien. Het ijs is aan het sterven. Helemaal niet erg. Het doet zeer maar het begint weer te stromen en dat is leven. Er is veel te voelen en te erkennen. En ik leer er vrede mee te hebben. En geduld. Er is tijd genoeg.

(¡)

~Ahoy~