Als demonen mij bedreigen

bijt ik van me af

met alles wat ik ben

alles wat ik heb

vanuit m’n diepste wezen

roep ik alles wat ik nodig heb naar boven

Ik ben de ‘Ongenaakbare’

want ik stel me boven alles wat me kapot kan maken

alles wat me zou willen vernietigen

alles wat me zou willen verwonden.

Ik ben de ‘Onbereikbare’

want niets bereikt mij wat ik niet zelf binnenlaat.

Ik dans mijn dans van eenheid

alleen met dat wat mij steunt

wat mij voedt

wat mij bemint.

En al wat dat niet doet zij gewaarschuwd:

betreden op eigen risico (¡)’

Gistermiddag voelde ik me euforisch na het tekenen en schrijven van ‘Bron’ op de rebirth-day van mijn dochter.

De zon scheen, dus ik ging lekker naar buiten, besloot mezelf te trakteren op een cappuccino-to-go (eigenlijk drink ik geen cafeïne en geen melk meer, maar Bambu met havermelk verkopen ze niet bij de strandtent vlakbij het windorgel waar ik naartoe was gefietst).

Ik vond een plekje in de zon, rug leunend tegen de muur van de bunker waar het windorgel op is gebouwd, met uitzicht op de boulevard, het strand en de zee. 👌🏼

Uit mijn zak haalde ik een aansteker en een vers gekocht pakje Camel Menthol waartoe ‘ik’ mezelf had verleid ‘omdat ik het verdiend had’, en stak de eerste (sinds tijden) ‘goddelijke’ sigaret op 🌪️ want ik had wat te vieren.

En terwijl ik opsteeg met de rook, besefte ik eigenlijk al dat ik tòch weer, voor de zoveelste keer, met open ogen in de zuigende valkuil van mijn monkeymind was getrapt. De illusie dat roken iets met liefde, vieren of vrijheid te maken heeft. Ik verloor mezelf de rest van de middag en avond meer en meer in de grenzeloze smoesjes en verhaaltjes, die recht praten wat krom is. Waarmee de geest van ome ‘Nico’ zorgde dat ik er weer in stonk 🚬.

Voor het slapen gaan had ik alweer 4 van die vieze goochelstokjes opgezogen. Ze smaakten me almaar minder, maar de onrustige zuigzucht nam almaar toe. Nog 16 stuks zaten er in het pakje 🚬🚬🚬

‘s Nachts schrok ik wakker uit een droom :

Samen met een clubje vriendinnen was ik de rommel na een gezamenlijk feest aan het opruimen. […] ik keek naar mijn rechterhand en zag dat ze vol met kleine wratjes zat. Even later kwamen er uit al die wratjes rode dunne slierten, als een soort rode spaghetti pus. Ik rende in paniek naar de wastafels op het toilet om het schoon te wassen, keek in de spiegel en zag tot mijn schrik dat uit mijn rechter wang en kaak ook nog eens een heleboel grote, op rode druiven lijkende, druppels dropen. Ik had gaatjes in mijn huid en er kwam allerlei bloedachtigheid uit. Help ! Ik vroeg me nog verward af of het geen vlekken op mijn kleren zou maken, maar zag dat ik een donker t-shirt droeg, dus dat zou wel meevallen (lekker belangrijk !) .

Toen werd ik wakker en begreep meteen dat ik zsm weer moest stoppen met die zogenaamde feestvreugde verhogende rommel 🚬 In de droom kwamen eerder o.a. ook nog bakken vol met snoep voorbij, een bijna volle fles rosé die in een emmer met ijs was achtergelaten door ‘yuppen’ en een waterpijp van klei in de vorm van een Clitootje. Die waterpijp had ik blijkbaar zelf gemaakt voor J. maar ze kon ‘m dus niet gebruiken want de steel was afgebroken. Toen zei ik dat ze beter zo’n glazen bol pijpje (base-pipe) kon gebruiken, want die gebruikte ik zelf ook in plaats van die zelfgebakken pijpjes. Dat werd lachend opgevat alsof mijn eigen werk geen bruikbare medicijnkracht had. Ik voelde me een bedrieger. Een zelf-verrader. Wat een kut gevoel (¡)

Het bijna volle pakje Camels moest nu vandaag zo snel mogelijk het huis weer uit. Het riep me ongeveer elke drie minuten: ‘rook mij, rook mij, nog eentje dan?’ Ik gooide het zo snel als ik kon weg in een openbare prullenbak. (Nadat ik er tòch ‘nog eentje dan’ had gerookt).

In de praktijk van dr.Arts moest ik toen weer cold turkey afkicken. Met een potlood in plaats van een sigaret. Tijdens deze lange sessie kwam ik, met de nodige tranen, weer geleidelijk aan bij mezelf (de Ware) terug, mede met de hulp van de godin Durga (het Godinnenorakel). En in het Krachtdieren boek van Petra Stam las ik bij Aap: Eén van Aap’s lessen is om te leren de grenzen van anderen te weten en te respecteren. Daarvoor moet hij eerst leren wat zijn eigen grenzen zijn en trouw te zijn aan zichzelf.

Nu ben ik voorlopig weer even verlost en verlicht en ik neem me weer heilig voor het nooit, nooit, nooit meer te doen. De verbinding met Spirit, met G.M. maak ik beter, slowly but steadily als potloodjunkie. En dat is nieuw en hoopvol and never been better (¡)

Leve Dr.Arts 🫶🏻