Demeter, de Grote Moeder, wier naam ‘poort van het mysterieus vrouwelijke’ betekent, diende zich aan vandaag.

Zij adviseerde me mijn gevoelens te blijven erkennen en ze wees me op mijn aardse plek.

Ik vond het lastig om op mijn post te blijven. Het voelde onvrij en het leek me ook saai. Dat leek het, maar in de beperking toonde zich -godinzijdank- wederom de Meesteres.

Dankzij Demeters’ duidelijke aanwijzingen lukte het me gelukkig al vrij snel om te genieten van het spannende spel met potlood en penseel tussen nat en droog, vorm en vulling, licht en donker, binnen en buiten. De warme, natuurlijke kleuren maakten me enthousiast.

Onderweg kwam ik een oude bekende tegen die me tot het uiterste bracht, me tergde, uitdaagde, pushte en siste : ‘Je kunt nog verder gaan, je bent nog niet klaar, het kan nog verfijnder, nog beter, nog echter, ga door je kunt het, voorzichtig, even wachten, ja, ga door..’

.. en ik verloor mezelf weer even in details, in mijn scoringsbeluste scheppingsdrang, trok me geschrokken terug, bang dat ik te ver was gegaan.., maar kon me nog herstellen en ging weer voorzichtig door, (geen weg meer terug nu), ..en verder, door … ja.. ja.. toe maar… bijna.. nog niet.. bijna, bijna..oeh, ja door, ja… jaah …. jaaaah…. en kwam eindelijk tevreden en een beetje messy..

Klaar (¡)

Nu voel ik me trots op mezelf en dankbaar voor mijn spelenderwijs en steady groeiende relatie met het Grote Vrouwelijke Mysterie. Lekker hoor, daar doe ik het voor..(¡)

Ik ben een zachte, betrouwbare poortwachter (op Haar tijd).