Terwijl ik hier op drarts.org bloedserieuze zaken in beeld breng, probeer ik mijn toon licht en losjes te houden. Rondtastend in het mysterieuze vrouwelijke duister, diepzeeduikend in het collectief onderbewuste, soms staand op een halvemaanschommel de halve aarde van bovenaf beschouwend en dan weer roerend in de oersoep in mijn droomyurt..

(‘In life, don’t create just an impression, create a trust’ ..(lees ik op het labeltje van mijn yogi tea))

Ja. Ik doe enorm mijn best to create more than an impression.

Ik schreef vanochtend in m’n ‘morning pages’ een gebed aan Isis (ook een hele fijne MoederGodin trouwens) :

‘’[…] en help mij, leid mij, in dit leven op aarde, waarin ik tracht op een grondige, effectief werkende manier uit de dramadriehoek, uit de oude verhalen van strijd, dualiteit, daders en slachtoffers en hun redders (die alleen maar helpen het drama in stand te houden door het te voeden met hun geloof erin), te geraken !

Voed mij O Isis met uw heilzame inspiratie… dank U (¡) ‘’

En ik trok de kaart KRISTALLEN * […] draag je favoriete kristal bij je, dat werkt helend *

En dat was ik toevallig toch al van plan (¡).

Mijn groen/blauwe trouwe Larimar, ter hoogte van mijn keelchakra, grond me en beschermd me om oude kennis die ik bij me draag te uiten en me open te stellen voor antwoorden uit een onverwachte hoek.

Geïnspireerd door Isis en de Larimar begon ik eerst nog maar weer eens de tekening van het bekken met carbonpapier te kopiëren in mijn tekenschrift. (zie ‘Bekken’ post van 4 januari jl) Dit keer zònder de armen en benen van de clitoris er aan vast te tekenen, want het doel van deze ungoing gender revealingsparty op drarts.org is immers om mezelf (en als het even kan meteen ook het hele vrouwelijke geslacht) te bevrijden uit de keurslijven (ofzo).

Dit hele dagboek is eigenlijk één grote coming out. Out of the darkness, out of the suffering, out of the bullshit, out of the bladie bla die bladiebla, into de vrijheid.

Oké…

Na het overtrekken met carbonpapier waste ik er een mengsel van turquoise en viridian aquarelverf overheen, de kleuren van Larimar, het watermantijdperk en het noorderlicht. Mooi, dat schoot al lekker op.

Toen was Clitootje zelf aan de beurt. Ik liet haar gewoon een stapje naar voren doen, zodat ze weer helemaal vrij in beeld was. Toen schilderde ik een paar wilde woeste baren 🌊🌊 want ik voelde me superveilig met het hele bekken inclusief heiligbeen, staartbeen en de voortplantingsorganen achter me.

En ik schilderde een soort lemniscaatvormig draagvlakje zodat ik niet meteen in de woeste barenszee verzoop. En een yin-visje er vlak voor.

En toen wist ik het verder even niet meer zo goed.

En toen…en toen.. en toen viel het me ineens op dat ik één ‘oog’ in het bekken was vergeten over te trekken. Daardoor leek het net alsof het bekken me een knipoog gaf. En ik voelde me ineens zó opgelucht, voelde ineens zoveel ontroerende toestemming waaien uit deze onverwachte hoek.. Toestemming om tegelijk te spelen en te creëren. Zodat ik het Heilige Bekken, als een stoere piraat een ooglapje durfde te geven. Het ooglapje knoopte ik vast aan de eileiders (die samen met de top van de baarmoeder meer op een zeerovershoed leken). And the rest is Herstory..

🫧