Elke werkdag opnieuw begin ik dapper met het op papier getuigen en expressie te geven aan wat ik voel. Zonder censuur. Met het lichaam van Clitootje, haar supergevoelige vrouwelijke penisvorm, als enige constante en houvast.

Intuïtief, luisterend naar mijn lichaam en het toeval zoveel mogelijk omarmend. Er brandt een waxinelichtje op mijn bureau.

Nooit weet ik van tevoren precies wat mijn potlood, pen, stift, krijtje of penseel me zal brengen. Spannend is dat. Kwetsbaar. Ik groei en ontwikkel me door dit tasten in het duister. De titel van deze blog ‘Vaderwond’ is ook intuïtief gekozen. Ik zit in een diep proces van onthechting, verbinding, verweving, ontrafeling. Vanochtend voelde ik (en nog wel trouwens) een blauwe, donkere, stramme pijn in mijn rechterpols, die verbonden is met een dove pijn in mijn schouder en mijn rechterzijde en de plek ‘waar vroeger mijn vleugel zat’ (dankjewel voor deze poëtische omschrijving van het schouderblad Nathalie (¡)

Mijn rechterknie laat zich nu ook voelen. Ah, en nu ook nog mijn rechterheup. Alles rechts. Dus verbonden met mijn linker, analytische hersenhelft. Mijn ‘mannelijke’ kant. Verbonden met oude overlevingspatronen. Welkom blauwe plekken op mijn oude ziel… ik maak jullie zichtbaar. Zodat jullie kunnen ontspannen, veilig in de zachte en toch krachtig transformerende energie van mijn magische Clitó.

We hoeven het allemaal niet eens meer te weten. Van hoe het nou zo is gekomen en hoe het eigenlijk had moeten zijn en hoe het was. We geloven het wel !

Het zijn de bevroren tranen van de voorouders. De angsten, de woede, de wanhoop, de illusies, het drama.. […]

Kom maar door. Ik ben een Helend Kunstenaar.