Lijnen zijn voor mij een heel belangrijk beeldelement. Vaak begin ik er mijn tekeningen mee. Lijnen vormen, bepalen de grenzen en spreken hun taal door de manier waarop ze getekend worden (strak, aarzelend, dik dun, rafelig, mechanisch, gevoelig ..) Spannend !

Enfin, vandaag trok ik in afstemming met ‘wat er vandaag via Clitootje aan het licht moge komen’ de Sekhmet kaart ‘Tijdlijn’ ; alles is mogelijk, gewenste realiteit, heling.

En gisteravond ben ik op Facebook lid geworden van een groep die zich met Neurografisch Tekenen bezig houdt. ((Typisch iets voor Dr.Arts toch ?))

Dus ik bedacht om Clitootje vandaag gezellig in een neurografische tijdlijn-tekening te verwerken. Lekker rustgevend en rewirerend dacht ik. Verzachtend en verbindend ook. Top idee 💡

En dat leek het in eerste instantie ook echt wel te zijn, maar toen ik er aan toe was om de scherpe kruispunten van de lijnen netjes af te ronden met de fineliner, begonnen mijn ogen al flink vermoeid te knijpen. Achteraf gezien was dat een duidelijk signaal van mijn lichaam (en hersenen) om ermee te stoppen. Maar in plaats daarvan pakte ik eigenwijs een extra leesbril om door te kunnen gaan en perfectie te benaderen, m’n lichaamstaal negerend.

Herinneringen aan kleurwedstrijden uit mijn kindertijd kwamen al tekenend bovendrijven. De tijd waarin je beloond werd voor netjes en beheerst binnen de lijntjes kleuren. En het besef van nu over hoe diep dergelijke blauwdrukken door blijven werken in je volwassen leven…

Toen alle lijntjes en zenuwknoopjes na een tijdje in kaart waren gebracht en Clitootje zich weer helemaal verbonden leek te voelen met het grote geheel, was ik best tevreden over de tekening en brak de volgende fase aan: Het Inkleuren.

Nu mijmer ik over de vele volwassenen (vnl vrouwen, vermoed ik) die tegenwoordig in kleurboeken voor volwassen zoet zitten te zentengelen en over de volksstammen die hun zenuwen kalmeren door neurografisch te tekenen en te kleuren. En ik vroeg me af of dat dan kunst of therapie genoemd diende te worden.

En ik dacht aan de filmpjes van andere creatievelingen, die op Facebook, Instagram en YouTube begeleid door vrolijke muziekjes, portretten met tandpasta staan te vingerverven of liters acrylverf over een doek gieten om er vervolgens met vorken en kammen en haardrogers kleurrijk samengevloeide ‘schilderijen’ van te maken en die hun resultaten dan trots delen en er duizenden likes en hartjes mee binnen weten te harken.

Veel en veel meer waardering dan ik waarschijnlijk ooit zal krijgen voor mijn Echte Kunst. En dat die stomme amateurs ons milieu vooral verpesten met hun vieze verspilde liters tandpasta en acrylverf. En dat ik dat natuurlijk allemaal helemaal niet wil en mag denken van mezelf, laat staan schrijven, maar dat ik dat dus wèl doe !!

Goed. Terug naar mijn eigen praktijk; het inkleuren van mijn zelfgemaakte neurologische kleurplaat. Ik begon met een penseel en waterverf, dat was al best moeilijk om netjes te doseren. Ik ging een beetje over de lijntjes en dat was niet helemaal de bedoeling.

Nadat ik Clitootje als eerste had ingeverft besloot ik over te stappen op viltstiften. Want die zijn beter te beheersen dan waterverf. Maar ja, kleur maar eens een groot vlak in met viltstiften zonder te strepen. Mmm.. het werd er allemaal niet mooier op. Mijn heilzame kleurplaat raakte verdomme verpest (!).

Ik deed nog een poging met aquarelpotloden (aan materiaal geen gebrek in huize Arts) maar het mocht allemaal niet meer baten. Toen besloot ik dat het hopeloos was om de zaak verder nog te willen redden en het beter was om ‘radicaal eerlijk te zijn met wat er nu echt is zonder het te willen veranderen.’

Dus hierbij toon ik aan jullie -mijn geliefde en selecte publiek van echte vrienden en liefhebbers- de verse, ongefilterde, lelijke, mislukte en verpeste neurografische kleurplaat. De oogst van vandaag. Het is wat het is.

P.s. Het was heel bevrijdend om er als finishing touch nog even met een rood krijt overheen te krassen (¡)