Mijn lijf voelt nog steeds overspannen. Ik transformeer als een malle door dagelijks te bevallen van een tekening. Ik geef mezelf zolang rust en credits tot ik weer echt zin heb om te tekenen en benieuwd ben naar wat er nu weer aan het licht komt. Pffff. Tijd voor gemberthee met chocola (nog van Sint) en een kaarsje aan en onder de deken een beetje bijkomen.

Zou dat waar zijn ? Ik voel me in elk geval ziek en heel verdrietig van het onthechten van al die mensen en situaties en triggers die me in een oud en uitputtend zorgpatroon vasthielden. Ik voel veel kou vrijkomen. Letterlijk. Ik voel het trauma van het kind dat niet gezien en gehoord werd. Ik zie haar nu en hoor haar nu. Ik ont-dooi.. met bibbers en tranen. Trots op mezelf als groeiende container. (Medicine space holder klinkt mooier dan container ;))