We kijken hier 40 jaar terug in de tijd.. we staan er allemaal op, behalve mijn broer en de vader van mijn dochter, die 3 jaar later geboren zou worden.

Dit zijn 2 generaties. Mijn moeder en haar zus en hun mannen. De 4 van de oudste generatie zijn allemaal overleden. 3 stellen die hier nog samen zijn kregen kinderen en gingen erna uit elkaar. 2 van de 3 gingen erna een relatie aan met iemand van dezelfde sexe. Er zijn er ook al minstens 3 van mijn generatie overleden, voor zover ik weet, misschien wel meer. Ik ben de jongste van mijn generatie en was toen ook al in relatie met de vader van mijn dochter. 4 Jaar later gingen we uit elkaar. Hij is in hetzelfde jaar als mijn vader overleden aan alvleesklierkanker. Ik zat toen in het eerste jaar van de kunstacademie en de vader van mijn dochter zat op de school voor fotografie. Misschien maakte hij deze foto ?

Ik mijmer maar wat, bovenstaande tekst doet er eigenlijk helemaal niet toe. Het was gewoon de bedoeling om vandaag eens een groepsportret te maken en ik pakte er een oude familiefoto bij. Ik vond het leuk om te doen om teken-techniese en esthetische redenen. Het hielp niet echt tegen mijn gevoelens van eenzaamheid, of misschien toch een beetje, doordat ik dit gevoel gewoon maar erken nu.

Wel lang mee bezig geweest (met de tekening dus). De nieuwe fotolijm van de HEMA is lang niet zo fijn om mee te werken als mijn oude, nu lege, tube van Collal.

Bla bla bla bla bla bla bla.