Dit heb ik gisteren getekend. En het mes sneed aan twee kanten; ik erkende en gaf expressie aan mijn loodzware kutgevoel èn ik was tegelijkertijd blij dat ik er nog wat kleur en vorm aan kon geven zonder andere mensen (die ‘slechts’ deze diep-pijnlijke gevoelens triggerden), te belasten met mijn shit. ‘Expressie als medicijn tegen depressie’. Dr. Arts strikes again zeg maar (¡)

Dat neemt trouwens niet weg dat ik ‘die mensen’ nog wèl gewoon ga confronteren met mijn gevoelens, maar doordat ik ze zelf eerst erkend heb op papier is de lading er wat meer af en hoop ik uit de ‘Dramadriehoek’ weg te kunnen blijven. (Het blijft opletten geblazen natuurlijk..).

Ik heb ooit, na de kunstacademie in Den Haag zwanger verlaten te hebben en niet meer teruggekeerd te zijn, terwijl ik een alleenstaande moeder was, een driejarige opleiding Kunstzinnige Therapie in Zutphen gevolgd. Toen ik 25 jaar oud was kon ik in principe al als Kunstzinnig Therapeut beginnen, maar ik voelde me daar toen nog te jong voor en wilde die heilzame aandacht liever aan mezelf als kunstenaar geven. Dat was in het begin nog best ingewikkeld. Onder meer doordat ik met analytische therapeuten-ogen keek naar mijn vrije werk. Ik kon geen boom zonder wortels tekenen bijvoorbeeld, zonder te denken dat dat eigenlijk niet gezond was.

Maar nu zijn we 35 jaar verder en is mijn kijk op de -kunsten als medicijn voor de ziel- gelukkig wat minder rigide geworden.